دلم می خواد بمیرم

گیج و مات و پریشون

بهم ریخته و داغون

خدایا یعنی چه بلایی سرم اومده

همه چی خوبه

همه چی آرومه

همه  چیز سر جاشه

 من دیگه اون آدم نیستم

اون آدمی که چشماش برق داشت

اون آدمی که درونش طوفان بود و چهره ی آرومی داشت

آدمی که نگاهش پر از محبت و آرامش بود

اون آدمی که ................................

نگاهم مرده

چهره ام کدر شده

نفسم بند اومده

چقدر دلم برای خودم تنگ شده

چقدر داغون شدم

این اتفاق تو وجودم ربطی به احساسم نداره

نمی دونم چمه

ولی حس میکنم

یه چیزی تو وجودم بهم خورده

یه چیزی تو چرخه ی من با من نمی چرخه

منم توان چرخوندنش و ندارم

خیلی خسته ام

خیلی...............................

مثل آدمی که تو باتلاق افتاده هر چی دست و پا میزنم بیشتر فرو میرم

دلم میخواد برم یه جایی که دیگه پیدا نشم

خسته ام

خدایا راضی به مرگ شدم

من و از اینجا ببر

من و ببر

ساعت عمر من است مي گذرد

از پس کوچه ي عشق در گذر است

چقدر عذابم ميدهي تو، مگه عاشق نديدي

چرا باور نداري قلب من آرام و دل بسته است؟

مگر ماند جايي که نگشتم پي تو؟

چراغ سبز اميدم چپاول کرده اي من را

تمام زندگيم با توست، تمام آرزوم عشق است

سراغت من گرفتم يار، ولي بي تو چه بايد کرد

هر چه احساس نشان دادم، تو آن را له کردي و پژمردي

نه اين است که من را در آزار شب سرد، سراغ غم فرستادي، رها کردي

ولي بي تو چه بايد کرد، عمرم رفت، هستم سوخت

به دنبالت هنوز هستم، سراغت را چه کس دارد؟

من سرو پا در حسرت تو، مگر از کف برفت احساس، مگر يادت برفت از ياد؟

هنوز ذکر تو را دارم، شبي نيست که خواب بر چهره اندازم

که ناظر نشوم رويت.....

حديث عشق تکانم داد، مرا با غم نشانم داد

نيازم را به تو گفتم، تو هي تشديد آن کرد

ذهنم رفت، عشقم سوخت، تو هي تکرار آن کردي، مرا با غم نشان کردي

به دنبالت هنوز هستم، سراغت را چه کس دارد؟

خيال ديگري دارم، به ياد تو هنوز هستم

ولي از راه عشق ماندم چرا که اندکي خستم

در شيارهاي قلبم به دنبال کدامين عشق ميگردم؟

عشق من در آينه اي است که هر روز تو به آن مي نگري

وقتی من می مانم و تنهایی حتی آسمان هم بهانه ای می شود

 برای گریستن و فرصتی که تمام

وجود را در عرصه ی «دل» پنهان کنی... آنجا که نوای آرام بخش

 خلوتم، رها می شود از هر چه وابستگی ... از هر چه خستگی است... 

خدایا خسته ام از دنیا

خودم خسته ام ، خدایا من طاقت دوری را ندارم ،

 فاصله ام با افسانه هایم روز به روز بیشتر

میشود با چشمان اشک آلود بار دیگر مجبور

 به خداحافظی هستم

 خداحافظی که باردگر من را در

 تنهایی خود خفه می کند ، خدایا من برای

 هر انسان بهترین آرزوها را دارم

 چرا افسانه افسانه هایم را به از من میگیرد .

سکوت تنهایی سنگین است

سکوت تاریکی

سکوت همهمه های تهی سرگردان

سکوت فاصله هایی که فکر می کردم

 حضور گرم او آن را تمام خواهد کرد

نگاه مضطرب به آن کبوتر سبک بال و جذام ترس  

حصار را بشکن

ستاره ای آنجاست

 ستاره ای تاریک

من از ستاره ی تاریک مرده می آیم

 بگو چه گونه گذشتی

وقتی هیچ نگاهی زخم دلم رو نمی دید

تنها نگاه تو بود که غربتم رو فهمید

وقتی تو گیرو داره حادثه کم آوردم

وقتی که با هر نفس روی دست شرم می مردم

قلب تو منجی زخم دلم شد

پنج شنبه  شب گریه هام تو دست تو بی سحر شد

از نفس افتادم و با تو نفس گرفتم

با تو غرورم رو از جاده ها پس گرفتم

وقتی آسمون هم غرورم رو نمی دید

وقتی هر پنجره به هق هق می خندید

وقتی که از سایه ها زخم های کهنه خوردم

تو بازی سر نوشت باختنم رو می بردم

با قلب شب کشیدت داغ

حتی به خاطر من از خودتم بریدی

یادم نمی رم خودت مرهم زخمم شدی

یادم نرفته چقدر به پای من کم شدی

نیست

نیست ولی تو که دردمو رو می دونی